Vroeger stelde ik pas een grens als het al te laat was.
Ik glimlachte door dingen heen, negeerde het knagende gevoel van binnen,
en dan boem uitbarsting. Een grens getrokken vanuit frustratie of overlevingsdrang.
Herkenbaar?
Inmiddels heb ik geleerd dat grenzen stellen niet iets is wat je pas doet als je op bent.
Het is juist een teken dat je afgestemd bent.
Op wie je bent. Wat je nodig hebt. Wat je niet langer hoeft te dragen om het anderen naar de zin te maken.
Dat vraagt innerlijk leiderschap.
En vertrouwen.
Op jezelf.
Op jouw waarheid.
Op jouw plek.
Zolang je leeft op de golven van andermans verwachtingen,
bouw je geen stevig fundament.
Dan blijf je geven, aanpassen, overleven.
En vanuit die plek kun je geen werk creëren dat echt van jou is.
Geen team aansturen in flow.
Geen bedrijf bouwen dat klopt aan alle kanten.
Dat is precies waar ik mensen en teams bij begeleid:
– Terug naar binnen.
– Vanuit die plek bouwen.
– Puur leiderschap ontwikkelen vanuit eigen wijsheid.
“Elke grens die je stelt vanuit liefde voor jezelf, is een uitnodiging aan de wereld om jou op jouw waarde te ontmoeten.”
Wat is één gebied in jouw leven waar je grenzen nu nog wankel voelen?
Vanuit verbinding met jezelf vind je de moed om jouw plek in te nemen en precies dáár ontstaat echte, gelijkwaardige verbinding met de ander.
