Ik val maar meteen met de deur in huis. Dit is een oproep om op te houden met mensen motiveren. Of eigenlijk beter gezegd: denken dat je mensen móet motiveren om ze hun werk te laten doen.
Het is mosterd na de maaltijd, het bewijs is namelijk de afgelopen maanden geleverd: mensen doen gewoon hun werk, uit zichzelf. Zonder controle-mechanismes, zonder dat ze hun leidinggevende überhaupt zagen, met alleen maar online of telefonisch contact. Dat heeft corona ons laten zien.
Ik word hier blij van, eerlijk gezegd. Ik geloof namelijk al heel lang dat de mens wil bijdragen, maar ja geloof… ervaring in de vorm van bewijs is natuurlijk wel zo fijn als je geloof wil staven. Dat bewijs wordt nu volop verzameld door al het thuiswerken. De productiviteit stijgt en mensen moeten eerder afgeremd worden (sluit die computer toch eens af) dan gestimuleerd. Dat is toch op z’n minst opvallend te noemen?
Nog een vorm van bewijs heeft Rutger Bregman geleverd in “De meeste mensen deugen”, het boek dat nogal in het nieuws was en zelfs de NS Publieksprijs kreeg recentelijk. Een boek wat koren op mijn molen is, omdat het de ware natuur van de mens laat zien, onderbouwd met heel veel voorbeelden en cijfers. Een ware natuur die veel rooskleuriger blijkt te zijn dan we altijd hebben geloofd. Wat oh wat dachten we eienlijk slecht over onszelf, als mens-heid. Dat is ons met de paplepel ingegoten.
De ware natuur gaat over de motor van de mens: de mens WIL bijdragen!
De mens wil zichzelf, kortom zijn talent van-zelf inzetten om bij te dragen aan wat er nodig is
Die motor hebben we dan ook aan te zwengelen in organisaties. Het is nodig om mensen hun talenten te laten ontdekken en ze daarop inzetten. Daarmee spreek je hun flexibiliteit aan en maak je mensen meteen duurzaam inzetbaar. Het werkaanbod verandert, de wereld verandert. Essentieel hierbij is dat we hier in organisaties daadwerkelijk de ruimte voor bieden. Want die nieuw vergaarde energie moet ergens heen. Er is beweegruimte nodig!
Mensen hebben ruimte nodig om te bewegen
Te vaak zie ik dat die motor wel gaat draaien, er worden heel wat pilots gestart om meer talentgericht te werken. Vaak blijkt echter dat de omgeving nog niet dusdanig ruimtegevend en veilig is dat mensen daadwerkelijk gaan bewegen. En dat is eeuwig zonde, dat zorgt namelijk voor het tegenovergestelde effect: DEmotivatie in plaats van motivatie.
Dat is dan ook wat ik meeneem in mijn aanpak: ruimte & veiligheid in het systeem. Hierin spelen leidinggevenden als voorbeeldfiguren een hele belangrijke rol, zij zijn degenen die de ruimte & veiligheid te bieden hebben, En daar zeg ik iets cruciaals… hier raakt organisatie-verandering aan persoonlijke ontwikkeling, waar ik al vaker over schreef.
Leidinggevenden hebben die ruimte & veiligheid in zichzelf te vinden, voordat ze het kunnen doorgeven. Want wat nou als je geleerd hebt dat als je iemand ruimte geeft, het helemaal mis gaat en jij de controle verliest? Dan ga je geen ruimte geven. Wat nou als je geleerd hebt niet je emoties te laten zien? Hoe kan iemand anders zich ooit veilig bij jou voelen om met nieuw gedrag te experimenteren?
Dit is dan ook de reden dat ik leidinggevenden in elk traject intensief betrek en coach, zij dragen de verandering, door hun commitment (woorden) én door hun eigen voorbeeldgedrag (daad).